the right SIZE beursedities

Gezeur van Fleur

Deze editie breng ik jullie een sarcastische ode aan alle duurzame, biologische en ecologische hippies met dreadlocks. Joe!

Ik heb een fijne vriendin bij wie ik altijd terecht kan als ik behoefte heb aan een avondje bankhangen inclusief een lading chocola en romantische komedies. Ik ben dan ook hartstikke dankbaar voor haar aanwezigheid in mijn leven. In onze onderlinge vriendschappelijke relatie vindt echter geleidelijk aan een negatieve verandering plaats. En ik ben bang dat dit enkel van mijn kant komt.

De vriendin, laten we haar voor het gemak Anne noemen, is namelijk recentelijk geïnfecteerd met het duurzaamheidsvirus. Loopt dagenlang in dezelfde kleding, die ook nog eens naar de kringloop riekt. Houdt daarnaast het eetpatroon van een konijn aan, en wil mij als kers op de taart overhalen om hetzelfde te doen.

Anne neemt daarnaast tegenwoordig geen andere woorden meer in de mond dan ‘veganistisch’, ‘biologisch’ of ‘PETA-approved’. Laatst waren we bijvoorbeeld op een feestje, waar ze met man en macht en onder invloed van de nodige alcoholische consumpties betoog hield over de nadelen van het slachten van dieren door ons toedoen. Toen ze erachter kwam dat ik mijn favoriete zwarte Dr. Martens droeg, hield ze maar niet op over de kalfjes die op brute wijze aan hun einde waren gekomen om te fungeren als mijn schoeisel. 

Ik snap dus niet helemaal waarom het begrip ‘duurzaamheid’ ineens hip en happening is. Is het straks de bedoeling dat we met zijn allen op de fiets stappen naar Oostenrijk voor de jaarlijkse skivakantie, in derdehands vodjes lopen en onze eigen biologische besjes plukken uit de glazen kas? 

Bij deze bied ik mijn welgemeende excuses aan liefste Anne aan. Laat mij maar gewoon van mijn entrecôte met kruidenboter genieten, op cognac leren laarzen flaneren (in plaats van schoenen gemaakt van jute, papier of petflessen) en vijftien blauwe plastic tasjes van de Appie verzameld hebben in een keukenkastje. Als ik de media moet geloven, is de wereld over vijftig jaar toch al naar de knoppen. In dat geval kies ik ervoor om mijn oogkleppen op te houden en elke dag alles uit ’t leven te halen. Maar dan niet duurzaam, biologisch of ecologisch.

Liefs,
Fleur

Gezeur van Fleur

Deze editie breng ik jullie een sarcastische ode aan alle duurzame, biologische en ecologische hippies met dreadlocks. Joe!

Gezeur
van
Fleur

Ik heb een fijne vriendin bij wie ik altijd terecht kan als ik behoefte heb aan een avondje bankhangen inclusief een lading chocola en romantische komedies. Ik ben dan ook hartstikke dankbaar voor haar aanwezigheid in mijn leven. In onze onderlinge vriendschappelijke relatie vindt echter geleidelijk aan een negatieve verandering plaats. En ik ben bang dat dit enkel van mijn kant komt.

De vriendin, laten we haar voor het gemak Anne noemen, is namelijk recentelijk geïnfecteerd met het duurzaamheidsvirus. Loopt dagenlang in dezelfde kleding, die ook nog eens naar de kringloop riekt. Houdt daarnaast het eetpatroon van een konijn aan, en wil mij als kers op de taart overhalen om hetzelfde te doen.

Anne neemt daarnaast tegenwoordig geen andere woorden meer in de mond dan ‘veganistisch’, ‘biologisch’ of ‘PETA-approved’. Laatst waren we bijvoorbeeld op een feestje, waar ze met man en macht en onder invloed van de nodige alcoholische consumpties betoog hield over de nadelen van het slachten van dieren door ons toedoen. Toen ze erachter kwam dat ik mijn favoriete zwarte Dr. Martens droeg, hield ze maar niet op over de kalfjes die op brute wijze aan hun einde waren gekomen om te fungeren als mijn schoeisel. 

Ik snap dus niet helemaal waarom het begrip ‘duurzaamheid’ ineens hip en happening is. Is het straks de bedoeling dat we met zijn allen op de fiets stappen naar Oostenrijk voor de jaarlijkse skivakantie, in derdehands vodjes lopen en onze eigen biologische besjes plukken uit de glazen kas? 

Bij deze bied ik mijn welgemeende excuses aan liefste Anne aan. Laat mij maar gewoon van mijn entrecôte met kruidenboter genieten, op cognac leren laarzen flaneren (in plaats van schoenen gemaakt van jute, papier of petflessen) en vijftien blauwe plastic tasjes van de Appie verzameld hebben in een keukenkastje. Als ik de media moet geloven, is de wereld over vijftig jaar toch al naar de knoppen. In dat geval kies ik ervoor om mijn oogkleppen op te houden en elke dag alles uit ’t leven te halen. Maar dan niet duurzaam, biologisch of ecologisch.

Liefs,
Fleur